Noord west Iran

Op 1 april betekende het dus 's ochtends vroeg voor de eerste keer voor Romy het hoofddoek 'omwikkelen' en 'zwangerschapsjurk' aantrekken en toen op weg met de dolmus naar de turks-iraanse grens.

De grensovergang verliep relatief snel en zonder verdere benoemenswaardigheden. We werden buitengewoon vriendelijk begroet en met een zak vol landkaarten heen gestuurd. De laatste turkse Lira hadden we in iraanse rial omgewisseld en de eerste kilometer op iraans grondgebied legden we ter voet af. Met de taxi reden we eerst naar Maku, van waar we de bus konden nemen naar Tabriz.

We waren net op tijd voor de laatste bus op die dag en maakten zo voor de eerste keer kennis met een 'mahmooly' bus die in een museum niet zo misstaan. Het busvervoer kost hier dan ook erg weinig, zo rond de 2-4 euro voor 2-5 uur hobbelen (dat ligt waarschijnlijk daaraan dat een liter benzine hier 10 cent kost!). We waren ook nog wat onzeker waar we konden gaan zitten in de bus. In stadsbussen moeten mannen en vrouwen altijd gescheiden van elkaar zitten, bij 'lange afstands' bussen mag een vrouw naast een voor haar aanverwante man zitten. Wanneer dat plaatstechnisch niet lukt wordt er net zo lang stoelendans in de bus gespeeld, totdat het aan elke iraanse rechtgeving voldoet.

Al na een half uur had Eddy al zijn eerste iraanse vriend - Masoud. Hij nodigde ons meteen uit om bij hem de nacht door te brengen! Wij namen die uitnodiging natuurlijk maar al te graag aan. We verbleven 3 nachten bij Masoud thuis en zodat wij in de slaapkamer op een matras konden slapen, sliep Masouds moeder in de woonkamer op de grond en vader in de opslagkamer. We lieten ons het eten goed smaken en Masoud speelde maar al te graag de stadsgids voor ons. Hij probeerde ons zoveel als mogelijk dingen over Iran uit te leggen en het woord dat hij hierbij het meest gebruikte was 'forbidden'. Er is echt heel veel verboden in Iran en natuurlijk in het bijzonder voor vrouwen, maar we zijn verbaast hoe normaal het leven hier toch nog zijn kan. Meer dan de helft van de vrouwen gaat modern gekleed, ze maken er het beste van uit de 'hejab' (het kledingvoorschrift voor vrouwen - een hoofddoek met een kledingstuk dat minimaal over het achterwerk heen zijn moet). Toch zie je nog veel vrouwen die in een chador (een zwart, alles verbergend gewaad) gekleed over straat gaan. Masouds familie was zeer liberaal en bij hun ging het er niet anders aan toe dan bij ons. Hoewel we waarschijnlijk nog 2 weken daar overnachten konden, hebben we na 3 dagen toch maar afscheid van elkaar genomen, daar we nog meer van dit land willen zien.

We reden richting het noorden naar de Kaspische Zee om via Ardabil naar Masuleh te gaan. Masuleh is een klein dorpje in de bergen verscholen en volgens de reisgids een van de mooiste dorpen van het land moet zijn en op de UNESCO werelderfgoedlijst staat. We hebben daar 2 dagen doorgebracht en hebben in heerlijk voorjaarsweer de omliggende bergen beklommen. Ondertussen zijn we in Qazvin aangekomen.

In west-Iran leven bijna alleen maar Azeri (Azerbeidzjaner), meer dan in het eigenlijke land Azerbeidzjan. Ze spreken natuurlijk hun eigen taal, hebben hun eigen cultuur en leven vredig samen met de iraanse bevolking. Dat maakt het voor ons taaltechnisch er niet makkelijker op. We hebben het er nog wat moeilijk mee dat we niks kunnen lezen en kunnen verstaan.
Ook met het geld hebben we nog wat moeilijkheden. Er is een officiele munteenheid - Rial -, maar niemand die die verbaal gebruikt. Iedereen heeft het hier over Tomans. Ook is men met 100 euro al Rial-miljonair. Zo langzaam krijgen we door hoe het werkt...
Wat de gastvrijheid van de iraniers aangaat zijn onze verwachtingen al overtroffen en zijn we benieuwd hoe dit verder gaat!