In een andere wereld...

Op het moment dat je de grens overgaat van Iran naar het voormalige USSR land Turkmenistan...dan wordt alles anders! Hoe een grens een verschil kan maken!
Om te beginnen moet je eerst een paar dingen weten over dit land en wel dat het vanaf 1992 geregeerd werd door president Niazov en deze man heeft Turkmenistan op een wel heel bijzondere manier op de kaart gezet. Op het moment dat hij aan de macht kwam schafte hij het hele politische systeem af en zette oppositieleiders gevangen en de pers werd gecencureerd. Ook introduceerde hij een paar bijzondere zaken zoals een nationale feestdag ter ere van zijn ouders, de meloen en het tapijt (!) en werd het verboden te playbacken. Hij vernoemde steden, vliegvelden en zelfs de maand januari naar zijn eigen persoontje en gaf hem de titel 'Turkmenbashi', wat zoiets betekent als 'Leider van de Turkmenen'. Hij schreef een boek (Ruchnama) en iedereen wordt geacht dit boek te kennen. Studenten bv. moeten eerst een examen afleggen over de inhoud van dit boek alvorens ze toegelaten worden aan de universiteit. Ook is er een kneiter van een monument van dit boek te vinden in de hoofdstad...Openbare gebouwen worden pertinent afgeluisterd en internet is gewoon helemaal niet te vinden. Wat een vrijheid...Maar om de mensen tevreden te houden wordt al het transport gesubsidieerd (een binnenlandse vlucht kost niet meer dan 15 euro) en is de gas-water-licht rekening een onbekend begrip bij de Turkmenen.

Wanneer je door de hoofdstad Ashgabat loopt dan kom je niet om hem heen want echt op elke hoek van de straat of plein staat wel een gouden standbeeld van hem. Ashgabat heeft een inwonertal van 500.000, maar als je door de stad loopt is het akelig stil op de brede boulevards. Ook had Turkmenbashi een tik voor hotels en zodoende startte hij de wijk Bezengi in Ashgabat en begon daar als een dolle grote marmere hotelgebouwen neer te zetten met grote parken er om heen. Al deze hotels staan leeg en ook is er geen hond te zien in deze parken, buiten de ongeveer 200 vrouwen die de boel schoon houden en nieuwe plantjes aanplanten...voor wie weten ze zelf ook nog niet. Dat Turkmenistan een politiestaat is, is ook goed te zien aan de vele politie die op straat te vinden is en die de Turkmenen goed in de gaten houden.

We hebben er een beetje rondgelopen en ons de vele moderne, marmeren gebouwen bekeken en gefotografeerd wat er toe leidde dat ik 3 kwartier op een politiebureau belandde, omdat ik een politiek gebouw had gefotografeerd wat niet toegestaan is.

Omdat alles in dit land goedkoop is, behalve de hotels, besloten we met de nachttrein (2 euro p.p.) richting Mary te gaan om daar de oude opgravingen van Merv te bekijken...