Timurs erfgoed

Na een tussenstop in Bukhara reden we op 4 mei meteen met de trein door naar de hoofdtad Tashkent. We wilden of moesten ons eerst in Uzbekistan bezig gaan houden met visas voor een paar komende landen. We probeerden China en Kyrgizie. Op het moment dat deze ambassades zich met onze visas bezig zouden houden, zouden wij Uzbekistan gaan bekijken. Dat was het plan! Het liep allemaal een beetje anders dan het plan...

De enige reden waarom alle reizigers die we hier tegenkwamen waren was om visas te regelen. Dat was zeer handig, omdat je op die manier snel aan up-to-date info komt wanneer welke ambassade geopend heeft, hoe lang je moet wachten, hoeveel het kost en wat je allemaal nodig hebt. Aan de andere kant kon je jezelf er ook mee troosten want overal overheerste chaos en 7 tot 10 dagen wachten op een uitnodiging was geen zeldzaamheid. De chinezen waren een week dicht dus besloten we spontaan het bij de Pakistanis te proberen. We moesten er in totaal 3 keer heen (interview, paspoort en geld brengen, paspoort afhalen), maar de mensen aldaar waren zeer vriendelijk en bereid te helpen waar ze konden. Iets wat eerder niet het geval is bij een ambassade! Voor de Kyrgizische ambassade heerste chaos! In 2 uur tijd werden maar 3! mensen binnengelaten. Daarom zaten we 7 uur voor het gebouw op straat te wachten en moesten tussendoor ergens anders het geld betalen. Het resultaat weten we maandag 18 mei. De chinezen komen dan pas in Bishkek aan de beurt...

Van Tashkent hebben we daarom buiten de metro, ambassades en ons hotel nog niet veel gezien. De metro hebben we in het bijzonder in het hart gesloten, omdat je daar als toerist bij bijna alle ritten door een van de vele politiemensen aan wordt gehouden omdat ze zo graag je paspoort willen zien. Erg irritant en gebeurd volgens ons alleen omdat ze zich vervelen en uit nieuwsgierigheid. De meesten kunnen niet eens lezen, althans zo leek het...een Nepalees visum kon volgens hun ook als Uzbek gebruikt worden...

Tashkent is zowaar de grootste en meest 'cosmopolistisch' hoofdstad van centraal Azie. Er is veel groen te vinden en een hoop nieuwe gebouwen, maar ook nog vele bazaren en ruines uit Sowjet tijden. We zullen dat, wanneer we weer terug zijn in Tashkent nog beter bekijken.

Na 4 dagen maakten we ons op om richting Samarkand te gaan om eindelijk weer leuke kanten van het reizen te genieten.
Samarkand is een van de oudste steden van de wereld en was een belangrijke stop op de zijderoute. Later werd ze door Jengiz Khan tot op de bodem gelijk gemaakt en nog later weer door Timur Lenk aan het eind van de 14e eeuw weer opgebouwd en tot hoofdstad van zijn rijk gemaakt. Vandaag staat de stad op de UNESCO erfgoedlijst. En terecht.
In de stad staan veel moskeen en mausoleums die tot de mooiste bouwwerken van de Islamische bouwstijl behoren met als hoogtepunt de Registan.
We lieten ons door de bazaar drijven en bekeken de bouwkunst van Timur en zonen en relaxten met heel veel thee in ons zeer gezellige kleine hostel.
Als dagtrip besloten we naar het 80 km. verderop gelegen Shabri sabz te gaan, de geboorteplaats van Timur. De rit met de taxi kostte precies 1,50 euro per persoon en voerde door uzbekische dorpjes, waar de ezel nog een gebruikelijk vervoersmiddel is, door de bergen over een 2000 meter hoge pas. Alleen de rit was al de moeite waard waar we ook nog een adelaar van dichtbij gezien hebben. In Shabri sabz struinden we door de stad en probeerden we de lokale lekkernijen uit.

Op 11 mei namen we de nachttrein van Samarkand naar het Uzbekische noord-westen Khiva...