Hidden Paradise

Na alle onrusten in west-China waren we al snel weer toe aan iets rustigers en gingen geheel volgens plan op weg naar het ook onveilig klinkende Pakistan. Onveilig omdat als er iets in het nieuws verschijnt over dit land, het altijd negatief nieuws is over mannen met baarden en pistolen. De Northern Areas waar we de meeste tijd zullen verblijven is nog nooit iets negatiefs gebeurd. Sterker nog, de mensen die hier leven zijn misschien wel de aardigste mensen in de wereld en de Taliban heeft zich hier nog nooit laten zien. Zoals altijd hadden we slecht weer op het moment dat we het nodig hadden. Een van de hoogst gelegenen wegen ter wereld, de Khunjerab pas, die de grens bepaald tussen China en Pakistan was onder een dikke laag wolken bedolven en van kwaad tot erger kwam er nog sneeuw uit ook. Helaas maar jammer... Bij aankomst in Karimabad, wat het hoofddorp is van de schitterende Hunza valley, waren we alles snel vergeten want al snel werd duidelijk dat we het hier heel erg goed zouden gaan hebben. Het uitzicht vanuit onze kamer beloofde veel goeds voor de komende weken. Bij het ontwaken hadden we zicht op 3 7000-duizenders (Rakaposhi-Diran-Spantik) en over de hele Hunza valley. Het eten lieten we smaken en een echte(!) kop koffie en latte machiatto ging er ook prima in! Dus zoals het hele gebied hier, is ook het eten een verborgen paradijs!

Karimabad gebruikten we als 'base-camp' om ons voor te bereiden op 2 trekkings die we wilden doen in deze regio. Tussen de voorbereidingen door bezochten we nog het naburige dorpje Altit waar we ons een weg baanden door smalle straatjes richting een fort wat dezelfde naam draagt als het dorp. Dit dorp is meer dan 1000 jaar oud en is geheel gerenoveerd door de Aga Khan Foundation (zie Tajikistan). Ondanks de hitte volgden we toch maar niet het voorbeeld van de jonge kerels in het 'openbare zwembad'. Pal boven Karimabad torend de berg Ultar Sar uit. Deze berg is 7.388 meter hoog en nodigt uit om bezocht te worden. Eigenlijk is de plek waar we heen wilden makkelijk als een dagtrip te bereiken vanuit Karimabad, maar wij besloten om er een nachtje te verblijven om een beetje aan de hoogte te wennen. Xavier, die we in de bus richting Pakistan ontmoet hadden, besloot ons te vergezellen. Het pad er naar toe is op sommige plaatsen verstort door een paar landslides en is daardoor moeilijk te vinden. We hadden daardoor soms grote moeilijkheden de weg naar boven te vinden en klauterden soms over onbegaanbare en steile stukken een weg omhoog. Na een uur of 4 kwamen we eindelijk aan op onze plaats van bestemming en werden beloond voor de moeite. We waren omsingeld door hoge witte wanden en een gletser maakte zo nu en dan duidelijk met krakende geluiden dat het voorwaarts wilde. Onder een regen van vallende sterren vielen we in slaap.